odruchowo sprawdzam pocztę, bardziej z przyzwyczajenia niż autentycznej potrzeby. dziś nawet merlin nie napisał. jak nie mam z kim pogadać dzwonię do automatycznego biura obsługi klienta. czy to już syndrom samotności? czy tylko skutek życia w takich czasach. Sprawdzam horoskop w nadziei na lepsze jutro, które nigdy nie nadchodzi. czytam blogi innych, w nadziei, że ktoś ma bardziej porąbaną psychikę. prasuję koszulki, chociaż zawsze mam na nich sweter. układam książki na półce. codziennie rano wstaję siłą (roz)pędu życia. maluję oczy, bo inaczej nie mają wyrazu. chociaż i tak rzadko kiedy ktoś w nie patrzy. czyszczę buty, bo sama najczęściej na nie spoglądam unikając wzroku innych. czasem przez przypadek zagapię się w szybę i ktoś akurat wejdzie na linię moje oczy tamten szyld i wtedy proszę nie uśmiechaj się zalotnie, nie patrz tak na mnie.. wiesz, że nie jesteś tym jedynym, bo jego nie ma. bo ta kurwa w zielonej sukience umarła. a skoro umiera ostatnia to teraz nie zostało mi już nic.



X: <fajnie się z nim rozmawia, chyba się zakochuję> tak, a gdzie mieszkasz? w krakowie? na kurdwanowie??!! oj wybacz, nie bawię się w związki na odległość...